Sophia.

  Ik legde mijn trillende hand op mijn buik. Ik voelde het gewoon. Hij was weer leeg. Ik zag aan Lucas dat hij dat nog niet wilde geloven. Hij omhelsde me weer. “Ik ga die arts even bellen, schatje. Hij kan ons wel helpen.”

  Ik wilde zeggen dat het geen zin had. Dat hij zou kijken en zeggen: ‘Geconcludeerd. Het kind is er niet meer.’ Maar ik wilde Lucas’ laatste sprankje hoop niet afnemen. Hij hielp me overeind en bracht me terug naar de set. Gebroken ging ik op zijn stoel zitten.

  Het had niet eens pijn gedaan. Was alles dat ik dacht. Je zag toch altijd dat het vrouwen pijn deed. Waarom voelde ik dan niets? Sam liep langs me. Ik probeerde te glimlachen, maar de lach was me vergaan.

  Hij glimlachte wel en liep weer door. Voor de wereld was er niets veranderd. Het was niet. Maar ik hield al van dat kleine, bijna-leventje in mij. “Jullie hebben ons ge?nspireerd,” riep Joyce enthousiast en ze plofte naast me neer. “Jonas en ik gaan voor nummer 2.” Ik knikte even. “Wel na jou hoor,” zei ze. “Maar dan wel zo snel mogelijk.”

  Ik keek naar de grond. “Ik houd je niet meer tegen, Joyce,” zei ik. “Wat is er?” zei ze, me nu voor het eerst aankijkend. Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde het nog niet zeggen. Zeggen dat het niet meer kwam, maakte het echt en dat kon ik niet aan. Nog niet.

  “Sophia?” Ik schudde mijn hoofd. Ik wilde opstaan, maar het werd te veel. “Is er iets mis?” Ze keek me aan. “Is er iets met je baby?” Ze legde de vinger dus meteen op de pijnlijke plek.

  “Vertel. Praat er met me.” Ik schudde mijn hoofd. “Ik snap het niet,” zei ik snikkend. “Eerst dan. Dan geeft de Heer mij een kind. Eindelijk, na al die pijn. Dan denk ik: ja Sophia, je mag gelukkig worden nu. En dan.” Ik maakte een wegwerpend handgebaar. “Zo maar weg.” Ik keek Joyce aan. “Wat heb ik gedaan? Waarom moet ik altijd gestraft worden?”

  “Wat?” begon Joyce. “Hoe?” Ze nam een diepe adem. “Wat is er gebeurd?” Ik vertelde haar alles wat ik had gezien. “Dus bloed na het plassen?” Ik knikte. “Ga nou eerst naar een dokter. Daarna kun je altijd nog instorten,” zei ze.

  Lucas kwam naar ons toe. “Als we nu vertrekken, kunnen we gelijk terecht,” zei hij en hielp me overeind. Hij vertelde zijn assistente dat zij even verantwoordelijk was voor de set en de opnames.

  Na een rit van een kleine 20 minuten kwamen we aan bij een flink wit gepleisterd gebouw. Ik wilde even niet naar binnen. Daar binnen zou hij onze laatste hoop wel wegnemen. “Klaar voor?” vroeg Lucas. “Nee,” zei ik. “Maar laten we maar gewoon gaan. Dan is het maar klaar,” zei ik.

  Hand in hand liepen we binnen. Achter een balie zat een jonge vrouw in een roze zusteruniform. De ruimte zelf was warm. Het was geschilderd in aardetinten. “Kan ik u helpen?” vroeg de vrouw mij iets te vrolijk.

  Lucas gaf onze naam. De vrouw tikte op haar computer en glimlachte. “Ja. Neemt u maar plaats hoor, dokter Van der Meer komt u zo meteen halen.” We liepen de wachtkamer in. Hier zaten een stuk of zes dames. De ruimte zelf was ruim met comfortabele gele banken.

  Een ronde houten tafel met daarop een stapel tijdschriften over zwangerschap en kinderen. De muren waren lichtpaars. En op de muur hing een tv waar van die tekenfilms op draaide.

  Ik ging op een van de banken zitten. De dames die al in de wachtkamer zaten, kletsten vrolijk onder elkaar. Over hoe Bregtje niet kon wachten tot kleine Allegonda er eindelijk was.

  Een vriendelijke vrouw in lichtroze dokterskleding met daarop hartjes kwam bij de deur staan. “Meneer en mevrouw De Witte?” Lucas knikte en hielp me overeind. Normaal had ik tegen hem geprotesteerd dat ik geen porseleinen pop in een glazen kast was. Maar nu was het wel prettig.

  Samen liepen we de behandelkamer in. Deze was licht schemerig. Bij een bureautje ging ze zitten en drukte op een knopje. Acuut ging het licht aan op standje nucleair. “Vertel eens, mevrouw De Witte, wat is er allemaal aan de hand?”

  “Ik denk dat ik mijn…” snikte ik. “Ik denk dat mijn kindje.” De vrouw legde een hand op mijn schouder. “Waarom denk je dat?” vroeg ze. “Ik had bloed in mijn ondergoed en na het toiletbezoek op het papier.” Lucas hield mijn hand vast. “Was het veel?” Ik knikte. “Hoeveel? Was het een kleine vlek of zat uw ondergoed vol?”

  “Een vlek,” zei ik snikkend. De vrouw ging zitten. “Is dit uw eerste zwangerschap?” vroeg ze. Ik knikte. “Ja, dan begrijp ik de paniek wel. Kent u het fenomeen spotting?” Ik schudde mijn hoofd.

  “Dan zal ik het u even uitleggen.” Ze pakte een map. “In het eerste trimester presenteert pati?nte zich met intermitterend, gering vaginaal bloedverlies, passend bij spotting, bestaande uit schaars, bruin-serieus tot licht hemorragisch verlies uit het cavum uteri via het endocervicaal kanaal.” Ze keek ons even aan.

  You could be reading stolen content. Head to Royal Road for the genuine story.

  “Het betreft geringe hoeveelheden, zonder stolsels, zonder significante toename van de abdominale drukpijn, en zonder hemodynamische instabiliteit, conform een milde vorm van eerste-trimester vaginale bloeding bij vitale intra-uteriene graviditeit.”

  Lucas keek me aan met een verwarde blik. “Differentiaaldiagnostisch wordt gedacht aan een benigne innestelingsfenomeen, implantatiebloeding versus cervicaal contactbloedverlies door een hypervasculair colli uteri, binnen het kader van dreigend abortus, zonder harde aanwijzingen voor een extra-uteriene graviditeit of majeure placentaire pathologie.” Ze keek ons weer aan. “Heeft u het begrepen?”

  Lucas keek van mij naar haar. “Met iets minder belangrijks had ik gezegd . Natuurlijk, maar nu. Niet echt, nee.” Ze knikte. “Ik vermoed spotting. Dat is licht bloedverlies door het innestelen van de baby of een gevoelige baarmoeder. Bijna altijd onschuldig,” legde ze uit.

  “Dus… mijn kindje kan nog in orde zijn?” vroeg ik. “Natuurlijk. Zullen we dat eerst checken voor ik meer uitleg?” Ik knikte snikkend. Ze deed het licht weer uit, zodat het schemerig werd. Ik moest op een behandelstoel gaan liggen. Binnen een paar seconden spoot ze gel op mijn buik en zette het echotoestel erop. Ze drukte op een knopje en het zachte ritmische gebonk vulde de kamer. “Nou, kijk eens aan, hartje klopt harder dan mijn espressomachine.” Ze draaide het beeld bij.

  “Ziet u dat.” Ze wees op een pistachenootachtige vorm. “Dat is jullie kindje.” Ze glimlachte. “En zo te horen gezond.” Ze maakte mijn buik schoon en zette me weer rechtop. “Er is dus niks aan de hand met mijn baby?” vroeg ik.

  “Nee. Alles ziet er goed uit. Goed dan. Spotting mag maximaal 3 dagen duren. Is het langer, bel je mij gewoon even, kijken we weer even. Maar daar ga ik niets van uit.” Ik zuchtte opgelucht. “U zult wel denken: wat een paniek om niets,” zei ik.

  “Welnee. Jullie vruchtbaarheidsarts is een goede vriend van mij. Hij heeft me verteld dat jullie het lastig hebben gehad. Niet meer hoor, hij houdt zich prachtig aan de wet,” begon ze lachend. “En een eerste kind. Ja, weet niet wat je kan verwachten. En dan is bloed, hoe weinig ook, doodeng.” Ze keek me aan. “En lieve kind. Ik heb liever dat je me 10 keer te veel laat checken dan 1 keer te weinig.” Ik knikte.

  “Ik wil je over twee weken terugzien. Niet in paniek raken. Je bent nu 10 weken. 12 weken is een standaardafspraak.” Ik knikte. “Voor nu zo weinig mogelijk stress. Het liefst geen, maar dat is wel bijna onmogelijk in deze tijd. Genoeg rust. Goed drinken, gezond eten. En luister naar je lijf. Als je duizelig bent, ga zitten. Als je moe bent, rust. En voor u belangrijk, meneer.” Ze keek naar Lucas. “Goed voor haar zorgen.” Hij knikte. “Dat lukt wel,” zei hij. “Ik raad aan vandaag verder rust te houden.” Lucas knikte en pakte mijn hand.

  “We gaan even terug naar de set om de anderen gerust te stellen, daarna naar huis. Filmpje en lekkers.” Ik knikte. “Ja, dat lijkt me wel wat.” Op de set was Amethist, de assistente van Lucas, nog druk bezig met een scène. Zwijgend keken we even toe.

  Sam en de kinderen stonden op de set en speelden een grappige scène waarin Jan voor het eerst alleen voor de kinderen moest zorgen omdat Hannah op bezoek was bij haar zusje en James staakte. Na vijf minuten waren ze klaar en merkte Alexander me op. “TANTE SOPJE!” riep hij enthousiast. “OOM LUUK.” Hij rende naar ons toe. “Zijn jullie er eindelijk weer?” Lucas knikte. “Heel eventjes maar hoor,” zei hij. Joyce kwam naar me toe. “Gaat het een beetje?” Ik knikte. “Wat zei jullie arts?” vroeg Amethist. “Spotting,” legde ik uit. Joyce liet een opgeluchte zucht ontsnappen. “Goddank zeg. Is dat alles?” Ik knikte. Jonas keek verward. “Ze heeft gecheckt of de baby oké is?” Ik knikte weer. “Gezond hartje. Ze vond het goed groeien.” Joyce omhelsde me. “Ik ben opgelucht voor je joh.”

  “Wat is spotting?” vroegen Sam en Jonas tegelijk. Joyce legde het snel uit. “Dus geen gevaar voor jullie kind?” vroeg Sam. “Nee, over twee weken nieuwe controle,” zei ik. “Dan zou je toch denken dat het mis is?” vroeg Jonas. “Nee, Joon,” begon Joyce. “12-weken echo.” Hij knikte begrijpend. Sam keek nog wat verward. “Dat is standaard, Sam,” legde ze uit.

  “Amethist, als jij door wilt, vind ik het prima. Maar ik neem Sophia mee naar huis. De arts raadde rust aan.” Ze knikte. “Ja, absoluut zeg. Neem haar mee.”

  Thuis lagen we al gauw samen op de bank. De tv stond aan op een van mijn lievelingsfilms: Chocolat met in een van de hoofdrollen Johnny Depp. Lucas was niet zo van dat soort films. Maar voor mijn rust offerde hij zich wel op. Nou ja, volgens hem dan.

  Hij had onderweg een paar dozen Belgische bonbons gehaald. Omdat ik altijd tegen hem zei dat als we Chocolat gingen kijken, we chocola in huis moesten hebben. Dus zo af en toe graaide hij een chocolaatje uit de doos en voerde me die plagerig.

  Na de film kookte hij voor me. Na het eten zette hij Doctor Who aan, vanaf het tweede seizoen met de beroemde tiende Doctor, gespeeld door David Tennant. Daarna kletsten we gewoon wat. Over wat ik wilde met mijn klasje zodra ik weer les zou kunnen geven. Waar Lucas heen wilde met Hannah’s Chaos. En hoe ver hij was met zijn film.

  Hij vertelde best ver te zijn. Hij had fondsen, locaties en een studio waar hij mocht filmen. Acteurs die mee wilden doen. Alleen kon hij de tijd niet vinden. “Dan ga je nu toch?” zei ik. Ik streelde mijn hand over mijn buik. “Deze en ik redden ons wel hoor.” Hij zuchtte. “Ja, maar Hannah’s Chaos dan?” vroeg hij. “Amethist?”

  Het kostte me een week om hem over te halen en nog een week om alles te regelen. Maar de dag na onze doktersafspraak voor de twaalfwekenecho vertrok hij terug naar Aruba om zijn film Werkelijkheid te laten worden. Hij zou na de afspraak met Nicole van Videoland vertrekken.